پرداخته مى شود، محكم تر و استوارتر، پربارتر وبارورتر مى باشد در مقابل، هر كار به ظاهر نيكى كه به وسيله رياكاران و سوداگران اجتماعى صورت مى پذيرد، به جاى اتقان عمل، به ظاهرسازى پرداخته مى شود و پس از اندى، رو به ويرانى نهاده و سرانجام تعطيل مى گردد و براى اين كار علتى جز اين نيست كه در نوع نخست، ايمان به خدا به عنوان يك انگيزه و پشتوانه معنوى، در ابتدا و ادامه كار كاملاً مؤثر مى باشد در حالى كه در نوع دوم «تظاهر» و كاسبى با كار نيك پشتوانه ناتوانى است كه شعاع برد آن به ظاهر سازى محدود مى گردد و در آن توان و كشش انسان به ادامه كار پس از نيل به مقصود مادى وجود ندارد.

خلاصه هر انگيزه اى عمل را به صورت خود درآورده و خود را از لابلاى عمل نشان مى دهد.

٣. نژاد مطرح نيست

شكى نيست كه ميان زن و مرد تفاوتهايى از نظر آفرينش موجود است و هيچ انسانى نمى تواند اين تفاوتها را انكار كند ولى از نظر اسلام اين تفاوت ها مايه تفاوت آنان در پيشگاه خدا نيست، براى قرب و بعد هر يك از انسانها، يك معيار بيش وجود ندارد و آن ايمان به خدا و انجام عمل صالح است، و براى تصريح به اين حقيقت، قرآن آشكارا هر نوع انديشه تفاوت را انكار كرده و با نداى جهانى خود مى گويد:

(مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَر أَوْ أُنْثى وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبةً وَلَنَجْزِيَّنَهُمْ أَجرَهُمْ بِأَحْسنِ ما كانُوا يَعْمَلُونَ)(نحل/٩٧).