منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣١٩

چشيدن عذاب تفسير مى كند، آنجا كه مى فرمايد:

(فَذُوقُوا بِما نَسِيتُمْ لِقاءَ يَومِكُمْ هذا إِنّا نَسيناكُمْ وَذُوقُوا عَذابَ الخُلْدِ بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ) .

«به خاطر اين كه ملاقات امروز را فراموش كرديد، ما نيز شما را فراموش كرديم، عذاب پيوسته را به خاطر كارهايى كه كرديد، بچشيد».

جمله (وَذُوقُوا عَذاب الخُلد) بيانگر معنى (نسيناكم) مى باشد و نتيجه اين مى شود كه اگر خدا كسى را فراموش كرد، طبعاً آن شخص به عذاب الهى دچار مى گردد.

و در آيه ٣٤ از سوره جاثيه، گواه روشنى بر اين مطلب است آنجا كه مى فرمايد:

(...اَلْيَومَ نَنْساكُمْ كَما نَسيتُمْ لِقاءَ يَومِكُمْ هذا وَمَأْويكُمُ النّار وَمالَكُمْ مِنْ ناصِرين) .

«امروز شما را فراموش مى كنيم همچنان كه شما اين روز ملاقات را فراموش كرديد، جايگاه شما آتش است و براى شما كمك كننده اى نيست».

جمله (وَمَأْويكُمُ النّار): «جايگاه شما آتش است» پس ازجمله (نَنْساكُمْ)روشنگر معنى فراموشى خدا است و آن همان خروج از رحمت او و دخول در عذاب اومى باشد.

تا اين جا هدف از فراموش كردن خدا، روشن گرديد مهم پاسخ از پرسش نخست است و آن اين كه چگونه «خدا فراموشى» مايه «خود فراموشى» مى باشد.

در اين جا يادآور مى شويم كه قرآن درست نقطه مقابل ماركسيسم (كه خداپرستى را مايه از خود بيگانگى مى داند و تصور مى كند كه توجه به خدا