منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٣٧

«پيامبر خدا براى كسانى كه اميد به خدا وروز ديگر دارند، بهترين الگو است».

در آيه نخست آنگاه كه اميد به لقاى خدا را مطرح مى كند به دنبال آن مى فرمايد:

(فَلْيَعْمَلْ عَمَلاً صالِحاً) .

«اميد بايد با كار وكوشش توأم باشد».

در آيه دوم براى آن گروه كه به خدا و روز ديگر اميد دارند، رسول گرامى را اسوه و الگو معرفى مى كند. پيامبرصلَّى اللّه عليه و آله و سلَّم به تعبير حضرت صادق عليه السَّلام در عين اميد خائف ترين فرد از خدا بود. امام صادق عليه السَّلام مى فرمايد:

«كان رسول اللّه أحسن الناس ظناً باللّه وأبسطهم له رجاء وكان أعظم الناس منه خوفاً».[١]

«پيامبر خدا بيش از همه به خدا حسن ظن داشت و رحمت اورا گسترده مى دانست و بيشتر از همه مردم از خدا مى ترسيد».

البته در اين موارد و مشابه آنها، «رجا» آن نوع اميدى است كه با خوف و ترس توأم و همراه باشد و غالباً رجا و خوف متلازم يكديگر هستند.[٢]

در دعاى افتتاح كه به وسيله محمد بن عثمان بن سعيد عمرى كه يكى از نواب خاص امام زمان ارواحنا فداه است نقل شده است چنين مى خوانيم:

«وأيقنت انّك أرحم الراحمين فى موضع العفو والرّحمة وأشدّ المعاقبين فى موضع النكال والنقمة».[٣]