ولى بايد توجه نمود كه سخن در باب ريا درباره چنين بازتاب قهرى نيست، بلكه جان سخن اين جا است كه يك چنين واكنش نبايد انگيزه كار، و وادار كننده انسان به عمل نيك باشد.

پيامبران و اولياى الهى، مورد علاقه مردم مى باشند وشهرت آنان جهان را پر كرده و در ميان همه انسان ها، دو انسان الهى يعنى حضرت مسيح وحضرت محمدصلَّى اللّه عليه و آله و سلَّم بيش از همه انسان ها، مشهور و مورد علاقه جامعه بشرى مى باشند ولى هرگز زيربناى كار آنان را شهرت وكسب جاه و مقام تشكيل نمى داد بلكه آنان به خاطر خدا وجلب رضاى الهى، هر نوع آلام و رنجها را بر خود هموار ساخته، و پيوسته به مردم مى گفتند:

(قُلْ إِنَّمَا أَعِظُكُمْ بِواحِدَة أَنْ تَقُومُوا للّهِ مَثْنى وَ فُرادى ثُمْ تَتَفَكَّروا...) (سبأ/٤٦).

«بگو من شما را با يك سخن پند مى دهم و آن اين كه براى خدا قيام كنيد! خواه به صورت دسته جمعى وخواه به صورت فردى آنگاه بينديشيد».

بنابراين نبايد بازتاب قهرى را، با انگيزه هاى اختيارى كه مورد سخن ما است به هم مخلوط كرد.

حبّ جاه بيش از حد، انگيزه كوبنده اى است كه انسان را به ريا و فريب