ضرورت وجود «رجا» در حيات انسانى، و اثر سازنده «اميد»در زندگى فردى واجتماعى او، آنچنان روشن است كه نيازى به استدلال ندارد، و به حق مى توان گفت«انسان نوميد» با «انسان مرده» كاملاً مساوى است با اين تفاوت فرد مرده به خاطر فقدان حيات، به دور از الم ورنج است در حالى كه انسان نوميد، غرق در رنج و درد مى باشد.

عواملى كه ما را به اميد رحمت حق و لطف او وا مى دارد فراوان است در اين ميان تنها مطالعه آفرينش انسان و ابزارى كه در ساختمان وجود او به كار رفته است مى تواند، فضاى روان ما را از رجا مالامال سازد. زيرا خداوند نه تنها وجود ما را با ابزار ضرورى زندگى مجهز كرده است كه اگر اين نوع از ابزار در ساختمان وجود ما به كار نرفته بود، زندگى براى ما يك امر محال بود بلكه در آفرينش ما ابزارى را به كار برده كه مايه زينت زندگى، و شيرينى حيات ما مى باشد و اگر هم نبود، حيات انسان مختل نمى گرديد و هر چند داراى آن شكوه و آرايش نبود.[١]

يك چنين خداى مهربان كه به شيرينى و آرامش حيات انسان علاقمند است، محال است در فكر سعادت و خوشبختى و نيك فرجامى ما نباشد، قطعاً او خواهان هدايت و سعادت ما است، واگر ما به اين مقصد نرسيم، كوتاهى از ناحيه ما است. و در اين مطلب سخنى نيست. قراين و شواهد

[١] مانند اختلاف رنگ چشم، سرخى دو لب، كمانى بودن دو ابرو و غيره....