منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٤٢

كرده اند، افراد گمراه مى خواند آنجا كه مى فرمايد:

(فَخَلَفَ مِنْ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ أَضاعُوا الصَّلاَة وَاتَّبَعُوا الشَّهَواتِ فَسَوفَ يَلْقَوْنَ غَيّاً)(مريم/٥٩).

«گروهى جانشين آنها شدند، كه نماز را ضايع كردند و از شهوات پيروى نمودند، و به همين زودى با نتيجه گمراهى خود روبرو مى شوند».

سرانجام پيامبر گرامى صلَّى اللّه عليه و آله و سلَّم درباره اين گروه كه بدون آمادگى وشايستگى در انتظار رحمت هستند چنين مى فرمايد:

«الأحمق من اتّبع نفسه هواها وتمنّى على اللّه الرجاء».[١]

«نادان كسى است كه از هواهاى نفس پيروى كند و از خدا تمناى اميد نمايد».

مردى به حضرت صادقعليه السَّلام گفت: گروهى از دوستان شما مرتكب گناه مى شوند و مى گويند ما اميدواريم، امام فرمود: دروغ مى گويند آنان از دوستان ما نيستند آنان كسانى هستند كه آرزوى نفسانى بر آنان غلبه كرده است سپس افزود:

«من رجا شيئاً عمل له ومن خاف شيئاً فرّ منه».[٢]

«هر كسى به چيزى اميدوار شد براى آن تلاش مى كند واگر از چيزى ترسيد از آن مى گريزد».

و در حـديث ديگر فـرمود: مؤمـن واقعى كسى اسـت كه در او دو حـالت وجـود داشتـه باشـد، حالـت ترس و اميد، و اين دو حـالت در صـورتى در انسـان پـديد مى آيـد كه بـراى آنچـه كه از آن مى تـرسد، يـا بـه آن