و درباره ديگران تعطيل كرده ام تا به خاطر اين امور و يا يكى ازآنها پيمان خود را با من مى شكنيد آنان در پاسخ گفتند: نه هيچ كدام از اين كارها انجام نگرفته است، دراين موقع كه امام حجت را برآنان تمام نمود، به تنظيم صفوف سربازان خود پرداخت واين آيه را تلاوت كرد:

(وَإِنْ نَكَثُوا أَيْمانهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَطَعَنُوا فى دِينِكُمْ فَقاتِلُوا أَئِمَّةَ الكُفرِ إِنَّهُمْ لا أيْمانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ يَنْتَهُونَ) (توبه/١٢).

«اگر آنان سوگندهاى خود را شكستند و به آيين شما طعنه زدند با سران كفر نبرد كنيد براى آنان پيمانى نيست شايد آنان باز داشته شوند».

آنگاه امام افزود به خدايى كه دانه را شكافت و انسان را آفريد و محمد را براى نبوت برگزيد آنان مورد اين آيه هستند و از روز نزول اين آيه با پيمان شكنان نبرد نشده است.[١]

تطبيق اين آيه بر اين گروه تأويل آن و بيان مصداقى است كه در روز نزول آيه وجود نداشته است.

٢. در روز «صفين» سپاه على عليه السَّلام كه در ميان آنان «عمار ياسر» نيز بود در برابر سپاه معاويه قرار گرفت سپاه اسلام با حزب اموى كه در رأس آنان ابوسفيان و بعد معاويه قرار داشت دوبار نبرد كرده است.

الف. در زمان رسول گرامى صلَّى اللّه عليه و آله و سلَّم آنگاه كه ابوسفيان نبردهاى «بدر»و «احزاب» را رهبرى مى كرد.

ب. در زمان على بن ابى طالب عليه السَّلام كه فرزند ابوسفيان زمام امور را به

[١] اين حديث به صورت مستفيض در مجامع حديثى وارد شده است به كتاب نور الثقلين:٢/١٨٨ـ ١٩٠ و تفسير برهان:٢/١٠٦ـ ١٠٧ مراجعه شود.