اين سخن گفته كسى است كه آيات قرآن را در اين مورد به دقت بررسى نكرده است و گرنه قرآن پيرامون نعمت هاى معنوى، به صورت گسترده سخن گفته است و پيش از اشاره به اين نوع نعمت ها لازم است نكته اى را يادآور شويم وآن اين كه مجموع آنچه در قرآن پيرامون نعمت هاى جسمانى و معنوى وارد شده است، دورنمايى از نعمت هايى است كه در آن جهان، واقعيتى بس برتر از اين جهان دارند، ولى از آنجا كه براى تفهيم اين نوع نعمت ها راهى جز كمك گيرى از يك رشته الفاظ نبود، لذا قرآن از اين الفاظ كمك مى گيرد ويادآور مى شود كه واقعيت نعمت هاى اخروى براى انسان پنهان است آنجا كه مى فرمايد:

(فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِىَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةَ أَعْيُن جَزاءً بِما كانُوا يَعْمَلُونَ) (سجده/١٧).

«هيچ انسانى نمى داند كه چه نعمت هاى روشنى بخشى، براى او ذخيره شده است».

يعنى واقعيت و يا درجه كمال آن نعمت كه نام آنها در قرآن آمده است بر تمام انسان ها مخفى و پنهان است و تا انسان به آن جهان نرود، و نعمت ها را از نزديك لمس و درك نكند، پى به واقعيت آنها نخواهد برد، زيرا اگر زندگى جهان ديگر برتر و بالاتر از اين جهان است، قهراً نعمت هاى آن جهان نيز بالاتر و برتر مى باشد.

لذا آنگاه كه بهشتيان از نعمت هاى بهشت بهره مى گيرند، مى گويند:

(...هذَا الَّذِى رُزِقْنا مِنْ قَبْلُ وَأُوتُوا بِهِ مُتَشابِهاً...) (بقره/٢٥).

« اين همان نعمت هايى است كه در دنيا دارا بوديم ولى مشابه آنها، داده شده اند».