منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٩١

قرآن طى آياتى به واقعيت معجزه كه متكى به اراده خلل ناپذير حق است، اشاره مى كند و مى فرمايد:

(وَما كانَ لِرَسُول أَن يَأْتِىَ بِ آيَة إِلاَّ بِإِذْنِ اللّهِ) (رعد/٣٨).

«براى هيچ پيامبرى ممكن نيست معجزه اى بياورد جز به اذن خداوند».

قرآن در آيه اى ديگر، واقعيت سحر را به خود ساحر نسبت مى دهد آنگاه يادآور مى شود كه سحر به وسيله اراده قاهر حق، نابود مى شود آنجا كه مى فرمايد:

(...ما جِئْتُمْ بِهِ السِّحرُ إِنَّ اللّهَ سَيُبْطِلُهُ...)(يونس/٨١).

«آنچه آورده ايد، سحر است و خداوند آن را نابود مى سازد».

و در جاى ديگر مى فرمايد:

(فَوَقَعَ الحَقُّ وَبَطَلَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ)(اعراف/١١٨).

«حق به ظهور پيوست و كارهاى آنان باطل گرديد».

٥. نبوت پيامبر

قرآن، پيامبر را مصداق روشن حق مى داند، و در اين مورد مى فرمايد:

(...رَبَّنَا لَولا أَرْسَلْتَ إِلَيْنا رَسُولاً فَنَتَّبِعَ آياتِكَ وَ نَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنينَ * فَلَمّا جاءَهُمُ الحَقُّ مِنْ عِنْدِنا قالُوا لَولاَ أُوتِى مِثْلَ ما أُوتِىَ مُوسى أَوَ لَمْ يَكْفُروا بِما أُوتِى مُوسى مِنْ قَبْلُ...) (قصص/٤٧ـ٤٨).

«مى گويند پروردگارا چرا پيامبرى نفرستادى تا از آيات تو پيروى كنيم و به او ايمان بياوريم، ولى آنگاه كه حق از جانب ما به سوى ايشان آمد،(شروع به اعتراض