مدعيان ايمان كه از نظر عمل با افراد فاقد ايمان يكسانند قطعاً فاقد ايمان مى باشند، قرآن مهاجرت و ترك زندگى مادى مرفه را نشانه وجود ايمان راستين مى داند آنجا كه مى فرمايد:

(وَالَّذِينَ آمَنُوا وَهاجَرُوا وَجاهَدُوا فى سَبِيلِ اللّهِ وَالَّذِينَ آووا وَنَصَرُوا أُولئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقّاً...) (انفال/٧٤).

«آنان كه ايمان آوردند و براى حفظ آن مهاجرت كرده و در راه خداجهاد نموده اند، و آنان كه به مهاجران جاى داده اند آنان به راستى مؤمنان واقعى هستند» .

و در آيه ديگر به اين حقيقت، به شيوه ديگر تصريح شده است، چنان كه مى فرمايد:

(لِلْفُقَراءِ المُهاجِرينَ الَّذِينَ أَخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَأَمْوالِهِمْ يَبْتَغُونَ فَضْلاً مِنَ اللّهِ وَرِضْواناً وَينصُرُونَ اللّه وَرَسولَهُ أُولئِكَ هُمُ الصّادِقُونَ)(حشر/٩).

«تهى دستان مهاجر كه از خانه ها و اموال خود رانده شده اند، كرم و رضايت خدا را مى طلبند و خدا و پيامبر او را كمك مى كنند(در ادعاى ايمان) مدعيان راستگو هستند».

قرآن در آيه ديگر به گونه اى به اين مطلب اشاره مى كند و مى فرمايد:

(وَدُّوا لَوْ تَكْفُرُونَ كَما كَفَرُوا فَتَكُونُونَ سَواءً فَلا تَتَّخِذُوا مِنْهُمْ أَولياءَ حَتّى يُهاجروا فِى سَبيلِ اللّهِ...) (نساء/٨٩).

«كافران (بر ايمان شما رشك مى برند) و آرزو مى كنند كه شما نيز مانند آنان كافر شويد تا همگى يكسان گرديد. تا در راه خدا مهاجرت نكنند آنان را دوست مَگيريد».