«چرا در راه خدا و در راه آن عده از مردان و زنان و كودكانى كه ناتوان و بيچاره اند، جهاد نمى كنيد؟ آنان كه مى گويند: پروردگارا! ما را از اين شهرى كه مردم آن ستمگرند، بيرون ببر، و از جانب خود براى ما سرپرستى معين كن وخود براى ما ياورى قرار ده».

اما آيا شتافتن به يارى مظلوم در هر حال واجب و لازم است يا در صورتى واجب است كه از مسلمانان كمك بخواهد و نيز در صورتى واجب است كه مسلمان و يا در مسير پيوستن به مسلمانان باشد ويا لااقل در مسير ضد حكومت اسلامى نباشد يا مطلقاً واجب است؟ ما فعلاً در اين مورد بحث نمى كنيم، زيرا اين وظيفه فقه اسلامى است كه اين قيود را بيان كند.

آرى اين نوع جهاد، مقدس ترين جهادى است كه تاكنون بشر به خاطر دارد. در اين جا يك انگيزه معنوى و صد در صد انسانى مجاهد را وادار مى سازد كه با ريختن خون خود، نجات مظلومان و ستم ديدگان را فراهم سازد و هرگز مسلمان نبايد به بهانه اين كه حقوق شخصى ويا نوعى او مورد تجاوز قرار نگرفته تماشاگر صحنه قتل مظلومان و بيچارگان باشد واين وظيفه مسلمانان است كه جهاد كنند تا آنان را از اسارت نجات دهند.

آرى اسلام پيكار مى كند تا توده ها بتوانند راه صحيح زندگى را با اراده خود انتخاب كنند، اسلام هرگز راضى نمى شود در سراسر دنيا بنده اى از بندگان مورد تعدى و تجاوز قرار بگيرد وحقوق ملتى به دست ملت ديگر پايمال گردد. اسلام با قانون جهاد از حقوق بيچارگان دفاع مى كند و در حقيقت پناهگاه مظلومان است.

خلاصه: از آنجا كه انگيزه پيكارگران اسلامى، آزاد ساختن زير سلطه ها و محو ظلم و ستم از ستمديدگان است بايد نام آن را «جهاد دفاعى» يا «جهاد