جهان، در پوشش دو نوع نعمت مادى ومعنوى قرار گرفته است، در زندگى سراى ديگر كه به مراتب برتر وبالاتر اززندگى اين جهان است بايد در پوشش انواع نعمت ها و تفضل هاى الهى نيز قرار گيرد زيرا معقول نيست كه انسان در زندگى پست اين جهان، داراى اين دو نوع نعمت باشد ولى زندگى اخروى كه قرآن از آن با جمله (...وَاِنَّ الدّارَ الآخِِرَةَ لَهِيَالْحَيَوانُ لَوْ كانُوا يعْلَمُونَ)(عنكبوت/٦٤)«زندگى سراى ديگر، زندگى واقعى است اگر بدانيد» تعبير مى آورد، فاقد اين دو قسم از نعمت باشد».

بر خلاف انديشه برخى كه نعمت هاى سراى ديگر را در نعمت هاى مادى از قبيل باغ و قصر، حوريان مه پيكر، انواع ميوه ها و نوشيدنى ها، وغيره منحصر دانسته اند و به نعمت هاى معنوى بهشت كه قرآن از آن در سوره هاى مختلف ياد كرده است، توجه نكرده اند.

برخلاف انديشه اين گروه ـ قرآن از يك رشته نعمت هاى معنوى جاودانه بهشت نام مى برد و در نتيجه قلوب و دلهاى بيدار را به سوى آنها متوجه مى سازد.

قرآن، در سوره هاى «دخان، صافات، محمد، الرحمن، واقعه و انسان»، به انواع مختلف از نعمت هاى مادى كه شايد تجسمى از انواع كارهاى نيك و اعمال صالح انسان در اين جهان باشد، اشاره كرده و همگى، كم و بيش از اين نعمت ها آگاهى داريم آنچه شايسته بحث و يادآورى است، آگاهى از نعمت هاى معنوى بهشت است كه براى انسان هاى كامل و نفوس با معرفت، لذت بخش تر و سرور انگيزتر از نعمت هاى ظاهرى وجسمانى است و با بيان اين بخش پاسخ روشنى به اين پرسش داده مى شود كه چرا قرآن براى افراد نيكوكار تنها يك رشته نعمت هاى جسمانى وعده مى كند و از نعمت هاى معنوى نام نمى برد.