اگر فرزند خواهى و «فرزند دارى» براى انسان يك امر غريزى و خواسته باطنى است به طور مسلم هر فرزندى نمى تواند برآورنده اين حس درونى باشد، بلكه آن دسته از فرزندان مى توانند پاسخگوى اين عاطفه درونى گردند كه از تربيت صحيح برخوردار بوده ومايه افتخار و مباهان والدين باشند.

زكريا آن پيامبر بزرگوار «بنى اسرائيل» پا به سن كهولت نهاده بود كه از خداوند وارثى درخواست كرد كه جانشين او گردد و در ضمن نيايش چنين گفت:

(...قالَ رَبِّ هَبْ لِى مِنْ لَدُنْكَ ذ ُرِّيَةً طَيِّبَةً إِنَّكَ سَميعُ الدُّعاء) (آلعمران/٣٨).

«پروردگارا نسل پاكيزه اى به من لطف بفرما، تو اجابت كننده دعا هستى».

و در آيه ديگر اين حقيقت از حضرت زكريا چنين نقل شده است:

(...فَهَبْ لِى مِنْ لَدُنْكَ وَلِيّاً * يَرِثُنى وَيَرِثُ مِنْ آلِ يَعْقُوب وَاجْعَلهُ رَبِّ رَضِيّاً)(مريم/٥ـ٦).

«پروردگارا به من فرزندى لطف بفرما كه وارث من و فرزندان يعقوب باشد و پروردگارا او را مورد رضايت خود قرار بده».

دختر عمران آنگاه كه مريم را وضع حمل كرد، از درگاه الهى درخواست كردكه او را از شر شيطان صيانت نمايد و چنين گفت: (...وَإِنِّى أُعيذُها بِك