در حالى كه در لسان مردم «نور» به همان نور حسى كه از خورشيد و ديگر اجسام نورانى برمى خيزد، گفته مى شود قرآن چيزهايى را «نور» خوانده است، كه به گونه اى شبيه به نور «حسى» بوده و يكى يا اكثر خواص «نور حسى» را دارا مى باشند و تتبع در آيات قرآن ما را به اين «انوار»رهبرى مى كند وبا دقت و كنجكاوى مى توان جهت شباهت آنها را به «نور حسى» دريافت، و برخوانندگان گرامى است كه در هر مورد از اين موارد كه قرآن آنها را «نور» خوانده است توقف كنند و نحوه شباهت و به اصطلاح «وجه تشبيه» آنها را به نور حسى به دست آورند. وما اكنون آثار و خواص نورحسى را بيان كرديم، و قطعاً بايد در اين موارد لااقل يكى از اين خواص وجود داشته باشد.

اينك بيان اين موارد به صورت فشرده:

١. قرآن نور است

در پاره اى از آيات، قرآن خود را «نور» مى خواند آنجا كه مى فرمايد:

(يَا أَيُّهَا النّاسُ قَدْ جاءَكُمْ بُرهانٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَأَنْزَلْنا إِلَيْكُمْ نُوراً مُبيناً) (نساء/١٧٤).