٣. گاهى مبارزه حق و باطل به صورت مبارزه ايمان و كفر درمى آيد، در اين صورت تشبيه حق (ايمان) به آب، تجلى خاصى پيدا مى كند، زيرا همان طور كه آب، مايه حيات بلكه ريشه حيات جانداران و گياهان است و قرآن مجيد درباره آن مى گويد:

(...وَجَعَلْنا مِنَ المَاءِ كُلَّ شَىء حَىّ...)(انبياء/٣٠).

«هر موجود زنده اى را از آب آفريديم».

همچنين ايمان به خدا و روز رستاخيز، مايه حيات اجتماعى مى باشد و در پرتو ايمان به خدا، عدل اجتماعى كه در حقيقت مايه زندگى اجتماعى است زنده مى گردد، عواطف انسانى و احساسات پاك بشرى، تجلى خاصى پيدا مى كند، در صورتى كه ملت فاقد ايمان، هيچ انگيزه اى براى مراعات حقوق افتادگان و اجراى عدالت اجتماعى ندارد و همواره در لب پرتگاه فاصله طبقاتى قرار گرفته، و با جنگ هاى كوچك و بزرگ دست به گريبان است.

روزى آقاى «فرويد» روانكاو معروف تصور مى كرد كه روزگار دين سپرى گرديده و نظامات مدنى و تربيت هاى اجتماعى، جايگزين دين شده است، ولى تلفات وحشت آور جنگ اول جهانى، كه آمار تلفات آن از ده ميليون تجاوز كرد، او را مجبور كردكه فرضيه خود را پس بگيرد، و جنگ دوم جهانى روشن ساخت كه اروپاى ماشينى، فاقد حيات انسان اجتماعى است، و هنوز به صورت درنده باقى است.