در اين مورد يك حديث مخالف وارد شده و حاكى است كه راسخان در علم از «تأويل متشابه» آگاه نبوده و فقط وظيفه آنان ايمان به صدور هر نوع آيه از جانب خدا است اين حديث در نهج البلاغه و تفسير برهان و نورالثقلين و ديگر كتابهاى حديثى با اختلاف مختصرى در متن وارد شده است اينك ما آن را مطابق «نهج البلاغه» نقل مى كنيم.

«واعلم انّ الراسخين فى العلم هم الّذين أغناهم اللّه عن اقتحام السدد المضروبة دون الغيوب،الاقرار بجملة ما جهلوا تفسيره من الغيب المحجوب فمدح اللّه اعترافهم بالعجز عن تناول ما لم يحيطوا به علماً و سمى تركهم التعمق فيما لم يكلفهم البحث عن كنهه رسوخاً».[١]

«راسخان در علم كسانى هستند كه اعتراف به عجز در برابر اسرار غيبى و آنچه از تفسير آن عاجزند آنان را از كاوش پيرامون آنها بى نياز ساخته است، خداوند اعتراف آنان را به ناتوانى از درك چيزى كه به آن علم ندارند ستايش كرده و ترك ژرف گرايى آنها درباره موضوعى كه مكلف به غور در آنها نكرده است «رسوخ» ناميده است».

پاسخ: اين حديث نمى تواند از صحت نظريه نخست بكاهد زيرا:

اولاً: مضمون اين حديث با ديگر احاديثى كه از آن حضرت در اين مورد

[١] نهج البلاغه، چاپ عبده، خطبه شماره ٩٠; تفسير برهان: ١/٢٧١، حديث ١٢; نور الثقلين:١/٢٦٤، حديث ٤١.