كَمَثَلِ جَنَّة بِرَبْوَة[١] أصابَها وابِلٌ فَآتَتْ أُكُلَها ضِعْفَينِ فَإِنْ لَمْ يُصِبْها وابِلٌ فَطَلٌّ وَ اللّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصيرٌ) (بقره/٢٦٥).

«كسانى كه كارهاى خود را براى كسب رضاى خدا و ايجاد آرامش در دل و جان، انفاق مى كنند همانند باغى است كه در بلندى قرار گيرد، و باران هاى درشت بر آن برسد، و ميوه هاى خود را دو چندان دهد و اگر باران درشت نرسد، باران ريز و شبنم بر آن مى رسد (و طراوت باغ را حفظ مى كند) خداوند به آنچه كه انجام دهيد بينا است».

اكنون سؤال مى شود كه چرا آن باران در آنجا آسيب مى رساند، ولى در اين جا مايه دو چندانى ميوه مى گردد،نكته آن اين است كه كار نخست بى ريشه و كار دومى كاملاً عميق و ريشه دار بوده است.

از اين بيان روشن مى گردد كه چرا اعمال رياكاران پس از اندى، مى خشكد و از حركت باز مى ماند، ولى كارهاى مردان خدا، دور از ريا، صدها سال، نعمت و بركت مى دهد.

بى ريشه بودن كار ريايى، هم مورد تأييد وحى الهى است و هم

[١] مفسران «ربوه» را به معنى نقطه بلند گرفته اند به تصور اين كه اگر باغ در بلندى قرار گيرد پرثمرتر مى شود، در صورتى كه بلند بودن زمين باغ، در گذشته مايه نرسيدن آب مى شد، گذشته از اين، چنين زمينى پيوسته در معرض رسيدن بادهاى داغ و سوزان درمناطق گرمسير مى باشد، و بهترين نقطه براى تأسيس باغ زمين مسطح است، نه زياد بلند و نه زياد گود، بنابراين مقصود از «ربوة» در آيه، آن خاك داغى است كه پس از نشست باران حالت برآمدگى پيدا مى كند، و براى كشاورزى و باغدارى بهترين زمين مى باشد و در قرآن مجيد، لفظ «ربوة» در اين معنى به كار رفته است، آنجا كه مى فرمايد: (...وَتَرى الأَرض هامِدة فَإِذا أَنْزَلنا عَلَيها الماء اهتزت و ربت) (حج/٥; فصلت/٣٩): زمين را آرام مى بينيد آنگاه كه آبى براى آن فرو فرستاديم تكان مى خورد و بالا مى آيد و حالت برآمدگى پيدا مى كند(كشاورزان مى گويند زمين نفس مى كشد). و «ربوة» به اين معنى با مورد مثل مناسبت تر است.