و در آيه ديگر، درباره آن گروه از تحت سلطه كه مى انديشند كه پيروى از آيين الهى، سبب مى شود كه مورد خشم مستكبران قرار گيرند و سرانجام از سرزمين خود رانده شوند و آواره گردند، چنين مى فرمايد:

(وَقالُوا اِنْ نَتَّبِعِ الهُدى مَعكَ نُتَخَطَّفْ مِنْ أَرْضِنا أَوَ لَمْ نُمَكِّنْ لَهُمْ حَرَماً آمِناً يُجْبى إِليهِ ثَمراتُ كُلِّ شَىء رِزْقاً مِنْ لَدُّنا وَلكنَّ أَكْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ)(قصص/٥٧).

«مى گويند اگر از اسلام پيروى كنيم از سرزمين خود رانده مى شويم آيا ما براى آنان مكه را حرم امنى قرار نداديم كه انواع نعمت ها از اطراف به آنجا آورده مى شود ولى بيشتر آنان نمى دانند».

يعنى اكنون كه در حال كفر، در پوشش لطف خدا هستند وحرم امنى را براى شما جايگاه قرار داد، كه از تمام نقاط، انواع نعمت ها به آنجا سرازير مى شود، قطعاً در حال ايمان و پيروى از فرمانهاى خدا، بيشتر در پوشش لطف قرار خواهيد گرفت.

اين جا است كه اميرمؤمنان عليه السَّلام در سخنان خود به استوارى اصل مهاجرت تصريح مى كند و مى فرمايد:

«والهجرة قائمة على حدّها الأوّل»(نهج البلاغة، خطبه ١٨٨).

حكم هجرت به وضع نخستين خود باقى است و بر هر فرد مسلمانى است كه در شرايط خاصى سرزمين كفر را ترك گفته و به سرزمين ايمان بپيوندد.

محقق و فقيه عاليقدر اسلام در قرن هفتم هجرى در كتاب ارزنده خود