دومين نشانه نسل صالح اين است كه نه تنها خود صالح باشد، بلكه به پاس خدماتى كه والدين در حقّ او انجام داده اند، در خدمت آنان قرار گيرد، و صلاح او به نفع والدين نيز تمام شود.

قرآن پيرامون انسان مؤمنى كه به سن چهل سالگى رسيده، سخن مى گويد و او را چنين توصيف مى كند:

(...قالَ رَبِّ أَوزِعْنى أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الّتى أَنْعَمْتَ عَلىَّ وَعَلى والِدَىَّ وَأَنْ أَعْمَلَ صالِحاً تَرْضاهُ وَأَصْلِحْ لِى فِى ذُرِّيَتِى...)(احقاف/١٥).

«آنگاه كه انسان به سن چهل سالگى رسيد چنين گفت: خدايا به من بياموز (موفقم گردان) تا شكر نعمتى را كه بر من و والدينم عطا فرمودى، به جا آورم و كار شايسته اى را كه خشنودى تو در آن است انجام دهم و فرزندانم را به نفع و سود من، صالح گردان».

جمله (وَأَصْلِحْ لى فِى ذُرِّيّتِى) شاهد اين شرط دوم است زيرا هرگز نمى گويد ذريه مرا صالح بگردان، بلكه آن نوع صلاح و شايستگى براى آنان