و به يك معنى مى توان اين ويژگى را نيز در ضمن ويژگى نخست باز يافت زيرا يك فرزند مكتبى و با ايمان، واجد چنين شرط نيز مى باشد بر عكس فرزندان ناصالح و فاسد، نه تنها سرانجام بدى دارند، بلكه در موقع نياز والدين به كمك آنان نيز نمى شتابند ووجود آنان به ضرر و زيان والدين مى باشد.

در همين سوره احقاف آيه ١٧ وضع والدينى را شرح مى دهد كه از كفر فرزند خود به استغاثه درآمده و با كمال اصرار از او درخواست مى كنند كه به آغوش ايمان به خدا و ايمان به سراى ديگر باز گردد آنجا كه مى فرمايد:

(وَالّذى قالَ لِوالِدَيْهِ أُفّ لَكُما أَتَعِداننى أَنْ أَخْرُجَ وقَدْخَلَتِ الْقُرُونُ مِنْ قَبْلِى وَ هُما يَسْتَغيثانِ اللّهَ وَيْلَكَ آمِنْ إِنَّ وَعْدَ اللّهِ حََقٌّ فَيَقُولُ ما هذا إِلاّأَساطِيرُ الأَولينَ)(احقاف/١٧).

«فرزندى به والدين خود گفت: اف بر شما باد! به من وعده مى دهى كه بار ديگر از دل زمين بيرون مى آيم در حالى كه گروه هاى زيادى در دل زمين رفته اند و بيرون نيامده اند، آنگاه پدر و مادر به استغاثه درآمده وبه او مى گويند واى بر تو، به خدا ايمان بياور، وعده خدا(سراى ديگر) حق است ولى او مى گويد اين سخنان جز افسانه هاى پيشينيان چيزى نمى باشد».

در حديثى پيامبر گرامى صلَّى اللّه عليه و آله و سلَّم مى فرمايد:

آنگاه كه فرزند آدم در مى گذرد ارتباط او با اين جهان از نظر بهره گيرى قطع مى شود، مگر در سه مورد كه از آنها بهره مى برد و اين سه مورد عبارتند از:

١. «صدقة جارية»: كار نيكى كه پيوسته مردم از آن نفع ببرند.