كسانى كه با كلام خدا انس دارند به روشنى مى دانند كه تمام آيات قرآن به نوعى بر مضمون و معنايى دلالت دارند، چيزى كه هست برخى از نظر دلالت به پايه اى هستند كه در آنها يك احتمال بيش وجود ندارد، و برخى ديگر داراى محتملاتى است كه مراد واقعى در ضمن آن محتملات، روشن نيست و به طور مسلم مراد واقعى از آيات متشابه با اصول مسلم قرآن در زمينه هاى معارف و اصول و اخلاق مخالفتى ندارد هر چند پيش از رجوع به محكمات برخى از احتمالات با اصول مسلم قرآن سازگار نمى باشد در اين صورت بايد به كمك آيات «محكم» كه در برگيرنده اصول مسلم قرآن است تشابه و التباس را از اين نوع آيات برطرف كرد و با شناخت «امّ الكتاب» ابهام را از چهره شاخه آن (متشابه) زدود.

دقت در مضمون آيه به روشنى مى رساند كه مقصود از آيات محكم، آياتى است كه متضمن اصول اسلام بوده و محورهاى آيات الهى را تشكيل مى دهند در حالى كه مقصود از «متشابه» كه مفاد واقعى آنها با مراجعه به اين اصول روشن مى گردد، آن گونه آياتى مى باشد كه مقصود واقعى در ميان محتملات به غير مراد شبيه بوده و به هم ملتبس شده اند.

قرآن پيوسته يك رشته معارف بزرگ را در سطح افهام عادى تنزل مى دهد تا همگان با چنين معارفى آشنا گردند تنزل دادن اين گونه از معارف در سطح افهام همگانى وپوشانيدن لباس حس بر مسايل عقلى مايه پيدايش يك رشته احتمالات در مفاد آيه مى گردد كه برخى با اصول مسلم قرآن سازگار نيست مثلاً قرآن در بيان احاطه و سلطه خود بر ظالمان وستمگران و اين كه هيچ يك از