از كسانى كه به نيكى از آنان پيروى نموده اند، خوشنود گرديده و آنان نيز از خداوند راضى شدند و براى آنان بهشتى جاويدان كه زير درختان آن، آب جارى مى شود فراهم ساخته است و اين است كاميابى بزرگ».

٢.«خداوند از افراد با ايمان هنگامى كه با تو زير درخت بيعت نمودند، خشنود گرديد و از آنچه در دلهاى آنان بود، آگاه شد و آرامش خاصى بر آنان فرو فرستاد، و پيروزى نزديكى را پاداش آنان قرار داد».

٣. («اين غنايم) متعلق است به فقراى مهاجر كه از خانه و اموال خود بيرون شده اند و كرم و رضاى خدا را مى جويند، خدا و رسول او را كمك مى كنند آنان راستگو مى باشند».

تفسير آيات:

در ميان دانشمندان اهل تسنن، اصل مسلمى است به نام «عدالة الصحابة» و مفاد آن اين است كه كسى كه مصاحبت پيامبر را درك كرده است، او عادل و دادگر مى باشد.

اين اصل از جهات مختلفى قابل مطالعه است، زيرا مصاحبت پيامبر «اكسيرى» نبوده كه افراد را هر چند هم ناشايست باشند، قلب ماهيت كند و در جرگه عادلان و دادگران قرار دهد.

تاريخ نام و نشان دوازده هزار نفر را به عنوان صحابه پيامبر ضبط كرده است و هرگز نمى توان گفت همه آنان عادل و دادگر بودند، بلكه در ميان آنان چهره هاى گوناگونى، از مؤمن و منافق، پرهيزگار وآلوده، دادگر وستمگر، زاهد و دنياپرست و... وجود داشت و مصاحبت چند روزه، عاملى نبود كه همه اين گروه را در صف متقيان و پرهيزگاران قرار دهد.

اين حقيقت براى هر فرد واقع بينى كه با جامعه هاى بشرى سروكار دارد به