فرض كنيد فردى از در آمد مشروع خود بيمارستانى مجهز با آخرين وسايل پزشكى مى سازد و در تأمين كادر ادارى وجلب نيروى انسانى لازم براى بيمارستان، بيش از حد تلاش مى نمايد، و روزى آن را با حضور نمايندگان جرايد و رسانه هاى گروهى، افتتاح مى كند در اين موقع روزنامه ها با چاپ عكس بنيان گذار و سر در بيمارستان و ديگر نقاط حساس و اعجاب انگيز آن، به تمجيد و تحسين از او مى پردازند و راديو و تلويزيون با پخش مصاحبه خود با مؤسس و نشان دادن قسمت هاى مختلفى از بيمارستان، او را به عنوان مرد نيكوكار به جامعه معرفى مى كند.

در حالى كه از نظر مكتب اخلاقى اسلام، تنها كار نيك، در آفريدن ارزش، كافى نيست، بلكه در كنار آن بايد انگيزه نيك وجود داشته باشد، يعنى انگيزه او، در ساختن بيمارستان، يك امر معنوى پيراسته از شوائب مادى باشد، مثلاً آنجا را براى خدا بسازد نه براى سود جوئى، هدف خدمت به انسانها باشد نه شهرت. خلاصه: زير بناى كار را انگيزه هاى پاك الهى و انسانى تشكيل دهد نه امور مادى و اغراض نفسانى.

اين جا است كه اخلاص در عمل در تحسين و يا تمجيد افراد، مايه انقلاب ارزشها مى شود، و فرد نيكوكار در مكاتب مادى به خاطر پليدى نيت، غير نيكوكار معرفى مى گردد. و سرانجام اسلام در داورى در حق افراد، به دو پرونده مى نگرد، پرونده عمل و پرونده نيت، و اگر هر دو با هم، هماهنگ