عبادت و پرستش به انگيزه جلب توجه مردم، وكسب نام و نشان نوعى شرك در عبادت است كه روايات اسلامى آن را شرك خفى مى نامند، و مظهر اين شرك هر چند عمل و خود عبادت است ولى ريشه آن را بايد در روح و روان و عقيده آدمى جستجو نمود زيرا:

شرك در عبادت گاهى به صورت روشن انجام مى گيرد، مانند عبادت بت پرستان كه به جاى خدا، بت را مى پرستيدند، و گاهى به صورت مخفى و پنهان. و كار رياكار، شرك مخفى و پنهانى است، زيرا به ظاهر خدا را مى پرستد، ولى چون انگيزه او از عمل، جلب توجه مردم است، در حقيقت غير او را مى پرستد، و به گواه اين كه اگر چنين انگيزه اى در كار نبود، هرگز قيام به عبادت نمى كرد.

امام صادق عليه السَّلام فرمود:

«الرجل يعمل شيئاً من الثواب لا يطلب به وجه اللّه إنّما يطلب تزكية الناس يشتهى أن يسمع الناس فهذا الذى أشرك بعبادة ربّه ثمّ قال ما من عبد أسر خيراً فذهبت الأيّام أبداً حتى يظهر اللّه له خيراً».

«آن كس كه كار ثوابى را انجام مى دهد، ولى نه براى خدا، بلكه براى اين كه مردم او را فردى پاك بدانند و مى خواهد، پاكى او به گوش مردم برسد، اين فرد با پرستش خود، براى خدا شريك قرار مى دهد و هر بنده اى كار نيكى را پنهانى انجام دهد سرانجام كار خير، خود را نشان مى دهد».