«به خاطر عجله در تلاوت قرآن، زبان خود را حركت مده، بر ما است گردآورى آيات و خواندن آنها هر موقع بر تو تلاوت كرديم از آن پيروى كن، آنگاه بر ما است بيان و روشن كردن مقاصد آن».

خداوند در اين آيات، سه چيز را بر عهده مى گيرد:

١. تلاوت قرآن.

٢. گردآورى آيات.

٣. تبيين مفاهيم آن، وناگفته پيدا است، تبيين مفاهيم قرآن بر پيامبر از طريق وحى، امكان پذير مى باشد، وگرنه هرگز مردم به طور مستقيم مورد وحى قرار نمى گيرند ومضمون وحى الهى بر پيامبر، يا در قرآن ويا در سنت رسول گرامى او منعكس است.

بنابراين در توضيح مفاد آيات بايد به هر دو منبع مراجعه كرد و هرگز نبايد به يكى اكتفا ورزيد.

و به ديگر سخن: خدا در اين آيات، پيامبر را از شتاب در قرائت نهى مى فرمايد سپس جمع آورى و خواندن آن را بر پيامبر، بر عهده خود مى گيرد و دستور مى دهد كه هنگام تلاوت فرشته، از آن پيروى كند، سپس بيان و توضيح (مطالب و مضامين) را بر عهده خود ـچنانكه صريح آيه (ثُمَّ عَلَيْنا بَيانه) استـ، مى گذارد.

در اين جا مقصود از بيانى كه خدا بر عهده مى گيرد چه بيانى است، تصور نشود كه مقصود بيان الفاظ آيات است زيرا اين مطلب قبلاً با جمله (إِنَّ عَلَيْنا جَمْعَهُ وَقُرآنهُ) گفته شده است، ديگر نيازى به تكرار نيست به طور مسلم منظور بيان و توضيح مضامين آياتى است كه احتياج به بيان الهى دارد و پيامبر