(وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأ ابْنَى آدَمَ بِالحَقِّ إِذْ قَرَّبا قُرباناً فَتُقُبِّلَ مِنْ احدِهما وَلَمْ يُتَقَبَّلْ مِنَ الآخرِ قالَ لأقتُلَنَّكَ قالَ إِنَّما يَتَّقَبَل اللّهُ مِنَ المُتَّقينَ) (مائده/٢٧).

«داستان دو فرزند آدم را به طور صحيح [١] براى آنان بخوان، آنگاه كه هر دو عملى را براى تقرب به درگاه الهى انجام دادند، امّا از يكى پذيرفته شد و از ديگرى پذيرفته نشد،(برادرى كه عمل او قبول نشده بود به برادر ديگر گفت) من تو را خواهم كشت، آن ديگر در پاسخ او گفت (من چه گناهى دارم) خدا عمل پرهيزگاران را مى پذيرد (اگر عمل تو پذيرفته نشده است به خاطر بى تقوايى خود مى باشد)».

و افزود:

(لَئِنْ بَسَطْتَ إِلَىَّ يَدَكَ لِتَقْتُلَنِى مَا أَنَا بِباسِط يَدِىَ إلَيْكَ لأَقْتُلكَ إنّى أَخافُ اللّهَ رَبَّ العالَمينَ) (مائده/٢٨).

«اگر تو براى كشتن من دست دراز كنى، من هرگز دست به قتل تو نمى گشايم من از پروردگار جهانيان مى ترسم».

(إِنّى أُريدُ أَنْ تَبُوأ بِإِثْمِى وَإِثْمِكَ فَتَكُونَ مِنْ أَصحابِ النّارِ وَذلِكَ جَزاءُ الظّالِمينَ)(مائده/٢٩).

«من مى خواهم گناه من وخودت را به دوش بكشى (اكنون كه تصميم بر قتل من گرفته اى من تو را نمى كشم، تا گناه من و خود را بر دوش برگيرى) و سر انجام از دوزخيان گردى و اين است كيفر افرادستمگر».

[١] لفظ «بالحق» اين حقيقت را مى رساند، گويا اشاره به اين است كه در كتاب هاى ديگر مانند تورات اين داستان به گونه غير صحيح نقل شده است.