در حالى كه هجرت در تمام احوال مورد ترغيب قرآن است، ولى قرآن براى آن گروه كه در موقع ضعف و ناتوانى اسلام، دست از زندگى كشيده اند و زندگى در غربت را براى پرورش نهال اسلام، تحمل نموده اند، مقام و موقعيت ديگرى قائل است آنجا كه مى فرمايد:

(وَالسَّابِقُونَ الأَوَّّلُونَ مِنَ المُهاجِرِينَ وَالأَنْصارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسان رَضِىَ اللّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ...) (توبه/١٠٠).

«سبقت كنندگان به ايمان از مهاجر و انصار وكسانى كه از آنان پيروى كرده اند خداوند از آنان خشنود و آنان نيز از خدا خشنودند».

براى همين جهت آن گروه كه پيش از فتح مكه انفاق و جهاد كرده اند بر گروه ديگر كه پس از پيروزى اسلام با فتح مكه، جهاد و انفاق انجام داده اند، يكسان نيستند زيرا اخلاص گروه نخست پيش از گروه دوم بوده است، چنان كه مى فرمايد:

(...لا يَسْتَوى مِنْكُمْ مَنْ أَنْفَقَ مِنْ قَبْلِ الفَتْحِ وَقاتَلَ أُولئِكَ أَعْظَمُ