و آن اين كه امين وحى از مأموران پروردگار است و او هر كارى را انجام مى دهد به امر و فرمان او انجام مى دهد. اگر قومى را نابود مى سازد، و يا اگر حضرت محمد را به رسالت مفتخر مى كند همگى به اذن خدا بود و از فرمان او الهام مى گيرد. و در اين صورت جهت ندارد كه او را دشمن بداريد و به مخاصمه با او برخيزيد.

ولذا قرآن در آيه ديگر او را (مطاع) و (امين) مى خواند و مى فرمايد:

(إِنَّهُ لَقُولُ رَسُول كَريم * ذِى قُوَّة عِنْدَ ذِى الْعَرْشِ مَكين * مُطاع ثَمَّ أَمين)(تكوير/١٩ـ٢١).

«قرآن سخن رسول بزرگوارى (جبرئيل) است فرشته با قوت و با قدرت نزد خداى صاحب عرش و مقتدر، فرمان او (بر ديگر فرشتگان) مطاع و امين وحى است».

ابن عباس مى گويد: پيامبر به جبرئيل گفت: چرا ما را بيشتر از آنچه كه ملاقات مى كنيد، ملاقات نمى نماييد در اين موقع در پاسخ پرسش پيامبر آيه ياد شده در زير نازل گرديد:

(وَما نَتَنزَّلُ إِلاّ بِأَمْرِ رَبِّك) (مريم/٦٤).

«ما به فرمان پروردگار تو فرود مى آييم و پيرو دستور او هستيم».[١]

با توجه به اين مطلب، به روشنى مى توان گفت: مقصود از جمله(قُلِ الرُُّّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبّى) اين است كه اى پيامبر به سؤال كنندگان بگو: روح (الأمين) مقام و موقعيتى جز اين كه مأمورى از مأموران خدا است، ندارد و او در سمت فرمانبردارى به پايه اى رسيده است كه تو گويى سراپا (امر) و (فرمان) خدا است، همچنان كه گاهى فردى از نظر عدالت و پاكى به پايه اى

[١] مجمع البيان:٣/٥٢١.