منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٥٥

قرآن در معرفى آنان چنين مى گويد:

(إِذْ أوَى الفِتْيَةُ إِلَى الكَهْفِ فَقالُوا رَبَّنا آتِنا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً وَهَيِّئ لَنا مِنْ أَمْرِنا رَشَداً) (كهف/١٠).

«آنگاه كه اين گروه جوانمرد به غار پناه بردند و در آنجا پنهان شدند گفتند: پروردگارا رحمت خود را بر ما نازل كن ووسيله رشد و هدايت ما را فراهم ساز».

خداوند دعاى آنان را مستجاب كرده و در اين مورد چنين مى فرمايد:

(...إِنَّهُمْ فِتْيَةٌ آمنوا بِرَبِّهِمْ وَزِدْناهُمْ هُدىً)(كهف/١٣).

«آنان به خداى خود ايمان آوردند وما نيز بر هدايت آنها افزوديم».

افزايش هدايت و تأمين وسيله تكامل كسانى كه گام در مسير تكامل بگذارند و خواهان هدايت و راهنمايى باشند، يك سنت قطعى الهى است چنان كه مى فرمايد:

(وَالَّذِينَ جاهَدُوا فِينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا...)(عنكبوت/٦٩).

«آنان كه در هدايت خود كوشش كنند ما آنان را به راههاى خود هدايت مى كنيم».

اكنون انسان از خود سؤال مى كند علت مهاجرت اين جوانمردان چه بود، چرا سر به بيابانها نهادند و سرانجام به غار پناهنده شدند قرآن پرده از اين راز بر مى دارد و مى گويد:

(وَإِذَا اعْتَزَلْتُمُوهُمْ وَما يَعْبُدُونَ إِلاّ اللّهَ فَاوا إِلَى الكَهْفِ ينْشُر لَكُمْ ربُّكُمْ مِنْ رَحْمَتِهِ وَيُهَيئّى لَكُمْ مِنْ أَمْرِكُمْ مِرْفَقاً)(كهف/١٦).

«آنان به يكديگر گفتند، شما كه از اين مشركان و خدايان باطل آنها دورى جستيد، بايد به غار كوه پناهنده شويد، اگر چنين كرديد، خدا رحمت خود را بر شما مى گستراند و اسباب كار شما را با روزى حلال مهيا مى سازد».