همدردى و همكارى، آرامش و امنيَّت حكمفرما باشد، بشر از قيد انحصارطلبى، «خودمحورى»و ستمكارى بيرون آيد و جامعه در سايه ايمان به خدا از بسيارى از تعديات مصون بماند.

اگر زندگى پاكيزه همين است، يك چنين زندگى، در سايه ايمان به خدا و عمل صالح صورت مى پذيرد زيرا در پرتو «عمل صالح» محبت و دوستى، صفا و صلح به جامعه باز مى گردد و افراد جامعه بسان اعضاى يك تن، به هميارى يكديگر مى شتابند.

قرآن در اين باره مى فرمايد:

(مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَر أو أُنْثى وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبةً وَلَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ ماكانُوا يَعْمَلُونَ)(نحل/٩٧).

«هر كس عمل نيك انجام دهد در حالى كه مؤمن است، خواه مرد باشد يا زن، به او حيات پاكيزه مى بخشيم و پاداش آنها را به بهترين اعمال كه انجام مى دهند مى دهيم».

قرآن در آيه ديگر از اين حيات پاكيزه به «امن» و آرامش تعبير آورده است و آرامش فردى و اجتماعى را در سايه ايمان وعمل صالح مى داند آنجا كه مى فرمايد:

(...الَّذينَ آمَنُوا وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمانَهُمْ بِظُلْم أُولئِكَ لَهُمُ الأَمْنُ...) (انعام/٨٢).

«آنان كه ايمان آورده و ايمان خود را با تعدى و ستم آلوده نكرده اند براى آنان زندگى توأم با امن و آرامش است».

درست است كه در اين آيه سخن از «عمل صالح» به صراحت به ميان نيامده است ولى قيام به وظايف اجتماعى و اداى حقوق انسان عين عدل و داد، و سستى و تنبلى در اين راه عين ظلم و ستم است و به ديگر سخن: بيزارى انسان از ظلم و ستم بدون انجام عمل صالح در ابعاد فردى و اجتماعى امكان پذير نيست درست است كه خدمات اجتماعى، تنها بُعد عمل صالح نيست، بلكه وظايف فردى و فرايضى مانند نماز وروزه نيز عمل صالح است