مقصود از «نجدين» همان خير و شر وحقيقت هدايت به «نجدين» همان هدايت فطرى و درونى او است. به گواه اين كه اين هدايت، در كنار ديگر نعمتهاى طبيعى مانند دو چشم و زبان و دو لب وارد شده است، در اين صورت مقصود از آن، همان هدايت سرشتى خواهد بودكه انسان آن را بدون معلم و آموزگار، از درون دريافت مى كند.

در احاديث اسلامى به روشنى، به وجود يك چنين ادراك درونى و آگاهى سرشتى كه گاهى پند ده و گاهى سرزنشگر است، اشاره شده است و امير مؤمنان در اين زمينه مى فرمايد:

«وَاعلموا انّه من لم يعن على نفسه حتى يكون له منها واعظ وزاجر لم يكن له من غيرها زاجر ولا واعظ».[١]

«بدانيد آن كس كه خدا اورا كمك نكند و از درون براى او پند ده و سرزنشگرى نباشد، هرگز سرزنش و پند ديگران مؤثر نخواهد افتاد».

باز امير مؤمنان عليه السَّلام درباره راهنماى درونى مى فرمايد:

«ومن كان له من نفسه واعظ كان عليه من اللّه حافظ».[٢]

«هر كس براى او از درون پند دهى باشد، خداوند نيز نگاهدارنده او مى باشد».

[١] نهج البلاغه، خطبه ٨٧ ، چاپ عبده.
[٢] كلمات قصار، شماره ٨٩.