يك چنين جهاد و لو اين كه به ظاهر ابتدايى و تعرضى است ولى در واقع جهاد دفاعى است. البته در اين جا دفاع از شخص و مال و يا ميهن و امت اسلامى نيست بلكه دفاع از انسانهاى مظلوم و ستمكش مى باشد در اين جا تجاوز به امت اسلامى نيست بلكه تجاوز به نوع انسان مطرح است. تجاوزى كه خود يك نوع ستم، و مبارزه با آن دفاع از عدالت و مقابله با ظلم است. آيا مى توان يك چنين مبارزه را، جهاد تعرضى و يا ابتدايى صد در صد ناميد؟ يا يك چنين جهاد، مقابله با ستمگرى است كه انسان آزاد را تحت ستم درآورده و او را به زنجير كشيده است.

گاهى نقل شده است موقعى كه مردم الجزاير با فرانسوى ها مبارزه مى كردند، برخى از فرانسوى ها دوشادوش الجزايرى ها با فرانسوى ها جنگ مى كردند در صورتى كه كوچكترين تجاوزى به فرانسه رخ نداده بود. امّا چون انسانى در نقطه اى از جهان مظلوم شده بود وانسان ديگرى مى توانست از آن دفاع كند و او را نجات دهد، از اين جهت اين گروه به خود حق مى دادند كه در دفاع از مردم الجزاير با هموطنان متجاوز خود مبارزه نمايند.

قرآن مجيد به اين قسمت از جهاد كه به ظاهر ابتدايى وتعرضى است امّا در حقيقت دفاعى وآزادى بخش مى باشد، در آيه اى اشاره مى كند و مى فرمايد:

(وَما لَكُمْ لا تُقاتِلُونَ فِى سَبيلِ اللّه وَالْمُسْتَضْعَفينَ مِنَ الرِّجالِ وَالنِّساءِ وَالْوِلْدانِ الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنا أَخْرِجْنا مِنْ هذِهِ الْقَرْيَةِ الظّالِمِ أَهْلُها وَاجْعَلْ لَنا مِنْ لَدُنْكَ وَلِيّاً وَاجْعَلْ لَنا مِنْ لَدُنْكَ نَصِيراً)(نساء/٧٥).