روزى كه پيامبر گرامى صلَّى اللّه عليه و آله و سلَّم دژ شرك را درهم كوبيد و پايگاه شرك را گشود، بت هاى «هبل» ، «ساف» و «نائله» بر سر درب كعبه منصوب بودند، پيامبر به شكرانه پيروزى بزرگى كه نصيب ارتش اسلام گرديده بود، وارد مسجد شد و با اشاره به مردم، همه را به سكوت دعوت كرد و خود شروع به طواف كرد و در نخستين دور طواف متوجه بت هاى سه گانه شد كه بر سر درب كعبه نصب شده اند، در اين موقع با نيزه اى كه در دست داشت، ضربه محكمى بر آنها زد و همه را به روى زمين افكند و اين آيه را تلاوت كرد:

(...قُلْ جاءَالحَقُّ وَزَهَقَ الباطِلُ إِنَّ الباطِلَ كانَ زَهُوقاً) (اسراء/٨١).

«بگو حق با شكوه و پيروزمندانه جلوه كرد و باطل محو و نابود گرديد، حقّا كه باطل نابود شدنى است».[١]

اين آيه هر چند از يك معنى گسترده اى برخوردار است ولى روشن ترين مصداق حق وباطل، همان پرستش حق، ونابودى پرستش معبودنماهاى باطل وپوچ است در اين صورت پرستش او به خاطر همين جهت، حق خواهد بود،

[١] مجمع البيان:٤/٣٩٧ و تفسير فخر رازى:٥/٥٤٤ طبع هشت جلدى.