١. با ايجاد ترديد و شك در تصميم پيامبران، و اين كه ميان آنان و اهدافشان موانع بى شمارى وجود دارد و با توجه به اين موانع آنها در اهداف خود موفق نمى گردند.

٢. هر موقع پيامبران مقدمات كارى را فراهم مى كردند و امارات و قراينى اقدام جدى پيامبرى را نشان مى داد شيطان با تحريك مردم بر ضد پيامبران و ايجاد موانع بر سر راه و مقصد، آنان را از نيل به خواسته خود باز مى داشت.

احتمال نخست نه با ديگر آيات قرآن سازگار است و نه با دومين آيه مورد بحث، امّا از نظر آيات ديگر: زيرا قرآن با صراحت هر چه كاملتر تسلط شيطان را بر بندگان واقعى خدا (هر چند به اين نحو كه به آنان وانمود كند كه قادر به وصول به اهداف و تمنيات خود نيستند) نفى مى كند، آنجا كه مى فرمايد:

(إِنَّ عِبادِى لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطانٌ...)(حجر/٤٢ واسراء/ ٦٥).

«بر بندگان من تسلطى ندارى».

و باز مى فرمايد:

(إِنَّهُ لَيْسَ لَهُ سُلْطانٌ عَلى الَّذِينَ آمَنُوا وَعَلى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُون) (نحل/٩٩).