قرآن در بسيارى از موارد «عمل صالح» را همراه ايمان به خدا و ايمان به سراى ديگر و يا چيزى كه بالملازمه مفيد ايمان به آنها باشد، يادآور شده و از اين طريق ريشه اين شجره پربار را معرفى كرده است.

قرآن در معرفى مبدأ و ريشه عمل صالح از جمله هاى ياد شده در زير و مانند آنها بهره گرفته و مى فرمايد:

١.(...مَنْ آمَنَ بِاللّهِ وَالْيَومِ الآخِرِ وَعَمِلَ صالحاً...) (بقره/٦٢)

«آن كس كه به خدا و سراى ديگر ايمان بياورد و عمل نيك انجام دهد».

٢. (مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَر أَوْ أُنْثى وَهُوَ مُؤْمِنٌ...) (نحل/٩٧).

«هر كس از زن و مرد عمل نيك انجام دهد در حالى كه او (به خدا) ايمان دارد».

٣. (وَمَنْ أَحْسَنُ قَولاً مِمَّنْ دَعا إِلَى اللّهِ وَعَمِلَ صالِحاً...) (فصلت/٣٣).

«كيست نيكو گفتار از آن شخص كه به خدا دعوت كند و عمل نيك انجام دهد».

٤. (...فَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَملاً صالِحاً...) (كهف/١١٠).

«هر كس به ملاقات پروردگار خود اميدوار است، حتماً عمل نيك انجام دهد».