قرآن در آيات متعددى خود را به «حق» توصيف كرده است، چه حقى بالاتر از قرآن كه در معارف عقلى و احكام و دستورات حيات بخش آن سر سوزن خطا نيست و در ادعاى خود كه از جانب خدا نازل گرديده است، كوچك ترين ترديدى وجود ندارد، و به خاطر داشتن چنين حقيقت، ثابت و پايدار و معجزه جاويدان پيامبر گرامى مى باشد.

تو گويى سخن خدا، مانند خود خدا، حق مطلق است كه باطل به هيچ وجه به آن راه ندارد و از هر نوع باطل مبرا و پيراسته مى باشد چنان كه مى فرمايد:

(...وَ إِنَّهُ لَكِتابٌ عَزِيزٌ * لا يَأْتيهِ الباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ ولا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزِيلٌ مِنْ حَكِيم حَميد) (فصلت/٤١ـ٤٢).

«اين كتاب صاحب عزت است كه باطل به هيچ نحو به آن راه ندارد، از جانب خداوند حكيم و ستوده فرو فرستاده شده است».

بنابراين، ذات خداوند، حق مطلق، و كتاب او حق مطلق مى باشد خداوند به خاطر حق مطلق بودن، ازلى وابدى است، و كتاب آسمانى او به خاطر چنين حقيقتى، ابدى و جاودانى است.

اينك آياتى كه قرآن را حق توصيف مى كند:

(وَإِذا قيلَ لَهُمْ آمنوا بِما أنْزل اللّه قالُوا نُؤْمِن بِما أُنْزِلَ عَلَيْنا وَيَكْفُرونَ بما وَرائَهُ وَهُوَ الحَقُّ مُصدِّقاً لِما مَعَهُمْ...)(بقره/٩١).

«وقتى به يهود گفته مى شود: به آنچه كه خدا نازل كرده است، ايمان بياوريد، در پاسخ مى گويند ما به آنچه كه بر ما نازل شده (تورات) ايمان مى آوريم و به غير آن