مراد از «لقاء اللّه» شهود باطنى و درونى پروردگار جهان است، نه شهود حسى و بصرى. از آنجا كه پروردگار جهان از نظر عظمت و جلالت، و كمال وجمال نامتناهى است، شهود جمال نامتناهى پيوسته و جاودان بوده طبعاً افراد مؤمن هر لحظه كمال تازه اى را با ديده باطن مشاهده خواهند نمود.

البته برخى از مفسران اين نعمت بزرگ را، به ملاقات با صحنه هاى رستاخيز، و يا پاداش ها وكيفرهاى خداوند تفسير كرده اند ولى يك چنين تفسير بر خلاف ظواهر آيات است.[١]

٢. رضوان اللّه

قرآن پس از برشمردن نعمت هاى جهان، مسأله رضوان الهى را بالاتر از

[١] به كتاب لقاء اللّه، نگارش عارف ربّانى مرحوم ملكى مراجعه فرماييد.