درحالى كه گروه يهود حتى از «متشابه» نيز پيروى نكردند زيرا وقتى بخشى از حروف «مقطعه» قرآن را ميان خود جمع كردند ديدند حاصل جمع آنها به ٧٣٤ مى رسد، گفتند: كار اين مرد بر ما مشتبه شده همچنان كه اين سخن را نزد خود پيامبر نيز گفتند.

٤. آيا درست است كه عالم يهودى حروف مقطعه را نزد پيامبر دلخواهانه تفسير كند و پيامبر در برابر او سكوت كند و اغواى او را ناديده بگيرد؟

شكى نيست كه اين حروف ناظر بر مدت رسالت پيامبر نيست واو مدت رسالت خود را در سوره احزاب آيه ٤٠ بيان كرده و خود را «خاتم پيامبران» معرفى كرده است در اين صورت، پيامبر بايد دست رد بر سينه چنين فرد نامحرم به اسرار قرآن بزند، و او را از اغوا در نزد مردم يهود باز دارد.

خلاصه هرگز نمى توان با چنين متن وسندى آيه مورد نظر را تفسير كرد.

ب. نظريه معروف

شكى نيست كه اين آيه كه آيات قرآن را بر دو نوع تقسيم مى كند يكى از آيات محكم و به اصطلاح از آيات «ام الكتاب» مى باشد واگر خود اين آيه از آيات متشابه باشد تقسيم آيات قرآن بر «محكم» و «متشابه» بى فايده مى شود و در نتيجه همه آيات قرآن رنگ «متشابه» به خود مى گيرد از اين جهت در فهم آيه بايد تمام پيشداورى ها را كنار گذارد، وبيشتر روى كلمات آيه تكيه كرد.

هر آيه اى از آيات قرآن بر مفاد خود نوعى دلالت دارد، ولى دلالت هر آيه در هر مورد به يك پايه و اندازه و يك نواخت نيست قسمتى از آيات آن چنان بر مقاصد خود دلالت روشنى دارند كه ذهن صاف و مستقيم در دلالت آنها بر