منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٨٨

رحمت قرار داده باشند، اين گروه از عنايات خاص الهى بر خوردار مى گردند و در نيل به سعادت صد در صد موفق مى شوند، چنان كه مى فرمايد:

(وَالّذِينَ اهْتَدَوا زادَهُمْ هُدىً...)(محمد/١٧).

«آنان كه هدايت همگانى را پذيرفتند، بر هدايت و (موفقيت آنان) افزوده است».

(وَالّذِينَ جاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا وَإِنَّ اللّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ) (عنكبوت/٦٩).

«آنان كه در طريق ما كوشش كنند ما آنان را راهنمايى مى كنيم، و خداوند با نيكوكاران است».

اگر قرآن در مسئله هدايت تبعيض قائل مى شود و مى فرمايد: (وَيَهْدِى مَنْ يَشاء)مقصود اين نوع هدايت است كه نمى تواند همگانى باشد، و مخصوص گروهى مى باشد، كه مورد مشيت الهى قرار گيرند. و مشيت الهى تنها به گروهى تعلق مى گيرد، كه به وسيله بهره بردارى از هدايت همگانى، خود را در مسير چنين هدايت قرار دهند، ومقصود از ضلالت در جمله مقابل (فيُضلّ اللّه مَن يشاء) قطع عنايات خاص از گروه معينى است كه از پذيرش هدايت عمومى سرباز زده اند، و چنين گروهى هيچ گاه از عنايات خاص خدايى بهره مند نمى شوند. ومورد مشيت الهى قرار نمى گيرند، و يك چنين تخصيص، تبعيض نيست، زيرا مقصر واقعى خود انسان است كه نمى خواهد، مورد اراده الهى قرار گيرد. و اگر از هدايت عمومى بهره مى گرفت، قطعاً مى توانست خود را در رديف كسانى قرار دهد كه مورد لطف خاص خدا قرار مى گيرند.

از آنجا كه مقصود از هدايت مهيا ساختن وسايل سعادت درباره كسانى