اين طرز تفكر علاوه بر اين كه ضررهاى بى شمارى داشت كه بعداً دانشمندان به زيان هاى آن پى بردند با صريح خود قرآن نيز مخالف است زيرا قرآن عموم مردم را به تفكر و غور در معانى آيات قرآن دعوت مى نمايد و آن را مشعل فروزان، بهترين راهنما و هادى متقيان مى خواند، و «تذكره» ووسيله يادآورى قلمداد مى كند، افرادى را كه از شنيدن قرآن و تدبر در معانى آن روى مى گردانند به سخت ترين وجه مذمت مى نمايد و مى فرمايد:

(فَما لَهُمْ عَنِ التَّذْكِرَةِ مُعْرِضِينَ * كَأَنَّهُمْ حُمُرٌ مُسْتَنْفِرَةٌ * فَرَّتْ مِنْ قَسْوَرة)(مدثر/٤٩ـ ٥٠).

«چه شده است كه آنان از قرآن روى گردانند، گويى خران رم كرده اند كه از شير گريخته باشند».

آياتى كه متقيان و خردمندان، متفكران و هوشمندان را به استماع و فرا گرفتن مفاهيم قرآن دعوت مى نمايد به اندازه اى است كه ما از نقل و ترجمه وتعيين مواضع آنها خوددارى مى كنيم فقط به نقل و ترجمه يك آيه اكتفا كرده و از اين مطلب مى گذريم.

(وَلَقَدْ يَسَّرْنَا القُرآنَ لِلذِّكِْر فَهَلْ مِنْ مُدَّكِر)(قمر/١٧).

«ما قرآن را براى پندگيرى آسان نموديم، آيا متذكرى هست».

اين آيه و نظاير آن مى رساند كه فهم و استفاده از قرآن در گرو طبقه مخصوصى نيست.

نتيجه اين كه: كنار گذاردن توده مردم از بهره گيرى از آيات قرآن با تجربياتى كه در قرون گذشته نتيجه داشته است، با متن خود كتاب آسمانى مخالف است.