هرگاه همين گروه كه خداوند روز نزول آيه از آنان راضى و خشنود گرديده است، در آينده از ايمان خود باز گردند و يا مرتكب عمل غير صالح گردند، رضايت پيشين سودى به حال آنان نخواهد داشت.

اين رضايت نسبى آنچنان نيست كه به آنان براى ابد مصونيت ببخشد، هر چند پس از نزول آيه مرتكب ده ها خلاف و جنايت شوند و بگويند كه چون خداوند از ما راضى وخشنود گرديده است، ديگر دست ما در انجام هر عملى هر چند زشت و جنايت باشد، باز است.

بلكه آنان بايد علل خشنودى را بسان گذشته رعايت كنند و گام از دايره ايمان و انجام فرايض و پيراستگى از گناهان فراتر نگذارند، زيرا قرآن به روشنى مى گويد:

(...فَإِنَّ اللّهَ لا يَرْضى عَنِ الْقَومِ الفاسِقِينَ)(توبه/٩٦).

(...وَاللّهُ لا يُحِبُّ الظّالِمينَ) (آل عمران/٥٧).

(...مَنْ يَعْمَلْ سُوءً يُجْزَ بِهِ...)(نساء/١٢٣).

(وَالَّذِينَ آمَنُوا وَاتَّبعتهُمْ ذرِّيتهُمْ بِايمان... كُلُّ امْرِىء بِما كَسَبَ رَهِينٌ) (طور/٢١).

آيه اخير به روشنى مى رساند كه حقيقت پيروى جز اين نيست كه داراى ايمان باشند، همچنان كه جمله آخر آن هر فردى را در گرو عمل خويش معرفى مى كند.

قرآن مجيد گروهى از ياران حضرت محمد را ستايش مى كند كه داراى ايمان و عمل صالح مى باشند، چنان كه مى فرمايد:

(مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللّهِ وَالَّذِينَ مَعَهُ أَشِدّاءُ عَلَى الكُفّارِ رُحَماءُ بَيْنَهُم...