موقت اين جهان را به سرمايه هاى جاودانى تبديل كند، و ميان عمل و مقام ربوبى پيوندى برقرار نمايد، تا همگى رنگ «عند اللّه» به خود بگيرد و از آسيب و فنا محفوظ بماند.

ايمان به خدا و كردار نيك بسان درخت نيرومندى است كه ريشه هاى آن در اعماق دل به نام «ايمان» قرار دارد، و شاخه ها و تنه و ثمرات لذيذ و شيرين آن از شجره زندگى انسان آويزان مى باشد. اگر تقويت ريشه، در رشد تنه و شاخه و خوبى ميوه تأثير بسزا دارد، اصلاح تنه و شاخه و مساعد بودن هوا و تابش خورشيد، در تقويت ريشه و قوت آن كاملاً نيز مؤثر مى باشد.

اگر ريشه، آسيب ببيند تنه و شاخه از آن بى نصيب نخواهد ماند همچنان كه قطع بى رويه ساقه و شاخه، موجبات خشكى ريشه را فراهم مى آورد و به اصطلاح باغبانان «ريشه و تنه همديگر را با هم دارند» و خدمت به يكى خدمت به ديگرى و صدمه بر يكى، صدمه بر ديگرى نيز هست.

اتفاقاً اين جريان درست درباره ايمان و عمل صالح به خوبى حاكم است اگر عمل صالح مولود و زاييده ايمان است، دومى ريشه اولى مى باشد، عمل صالح نيز در بالا بردن ايمان مؤثر بوده و به عقيده انسان استحكام مى بخشد.

مسأله اى كه در زندگى همگان كاملاً محسوس است و آن اين كه ترك وظايف و آلودگى به گناه، به تدريج مايه ضعف ايمان، و چه بسا سبب نابودى آن مى گردد، نظريه امكان «تفكيك ايمان از عمل» و اين كه مى توان در عين آلودگى به گناه، و غرق در فساد، ايمان را حفظ كرد، بسيار نظريه سست و بى پايه است بلكه انجام وظايف، و ترك آلودگى به گناه، حس مسئوليت را تقويت مى كند و مايه اوج گيرى ايمان مى گردد، تو گويى قيام به وظايف چه