(لَوْ خَرَجُوا فِيكُمْ ما زادُوكُمْ إِلاّ خَبالاً وَ لاَوضَعُوا خِلالَكُمْ يَبغُونَكُمُ الفِتْنَة وَفِيكُمْ سَمّاعُونَ لَهُمْ وَاللّهُ عَليمٌ بالظّالِمينَ)(توبه/٤٧).

«اگر منافقان در جهاد با شما بيرون مى آمدند در كار شما جز تباهى چيزى نمى افزودند، در صفوف شما به خاطر فتنه جويى وارد مى شدند، در ميان شما كسانى هستند كه گفتار آنان را زود مى پذيرند و خدا ستمگران را مى شناسد».

اين افراد دهن بين به گواه جمله (وفيكم سمّاعون) جزو مسلمانان بوده و از صفوف منافقان جدا بودند.

٥. برخى بودند كه عمل زشت و زيبا را به هم آميخته در عين حال خود را در معرض رحمت حق قرار مى دادند، چنان كه مى فرمايد:

(وَآخَرُونَ اعْتَرَفُوا بِذُنُوبِهِمْ خَلَطُوا عَمَلاً صالِحاً وَآخَرَ سَيِّئاً عَسىَ اللّهُ أَنْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَحيمٌ) (توبه/١٠٢).

«برخى كه به گناهان خود اعتراف كرده اند عمل شايسته را با عمل بد به هم آميخته اند، شايد خدا توبه آنان را بپذيرد كه خدا آمرزنده و مهربان است».

٦. گروهى بودند كه تا لب ارتداد پيش رفته و افكار شيطانى را به خود راه داده بودند و اين هنگامى بود كه ارتش اسلام، پس از پيروزى در جنگ «احد»