نوميدى از رحمت خدا خواه در اين جهان و خواه در سراى ديگر، از گناهان بزرگ است و اثر آن در نابودى سعادت، بالاتر از قتل انسان مى باشد. آدم مأيوس از لطف خدا، بالأخص از مغفرت خدا در سراى ديگر، به هر جنايتى دست مى زند زيرا با خود فكر مى كند كه من در هر حال دوزخى هستم ديگر چرا از انجام گناه كه مايه لذت نفس است خوددارى كنم از اين جهت قرآن درباره افراد مأيوس مى فرمايد:

(...وَلاَ تَيْأَسُوا مِنْ رَوحِ اللّه إِنَّهُ لا يَيْأَسُ مِنْ رَوحِ اللّه إِلاَّ الْقَومُ الكافِرُونَ)(يوسف/٨٧).

«از رحمت خدا مأيوس نگرديد فقط گروه كافر از رحمت خدا نوميد مى شوند».

زهرى يكى از شخصيت هاى معاصر امام سجاد عليه السَّلام است، دست او به خون بى گناهى آلوده گرديده بود و به خاطر همين گناه وترس از عذاب اخروى، دچار اختلال حواس شده بود، وقتى امام سجاد وضع او را مشاهده كرد فرمود:

«واللّه لقنوطه من رحمة اللّه أشدّ من قتله».[٢]

«نوميدى او از رحمت خدا، بدتر از كشتن انسان محترم است».

[١] ارشاد، ص ١٧٣.
[٢] ارشاد القلوب، ص ١٧٦.