منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٧

پيمان هاى خود ندارند و در اين زمينه آياتى وارد شده است كه روشن ترين آنها آيه هاى ٨ ،١٠و ١٣ سوره توبه است و ما به عنوان نمونه يكى را نقل مى كنيم:

(كَيْفَ وَإِنْ يَظْهَرُوا عَلَيْكُمْ لا يَرْقُبُوا فِيكُمْ إِلاًّ وَلا ذِمَّةً...) (توبه/٨).

«چگونه (پيمان مشركان ارزش دارد)، درحاليكه اگر بر شما غالب شوند، نه ملاحظه خويشاوندى با شما را مى كنند و نه پيمان را؟!».

و ـ لذا ـ در همين سوره گروه مقيد به پيمان را استثنا كرده و اجازه نمى دهد كه با آنان نبرد شود چنان كه مى فرمايد:

(...إِلاَّ الّذِينَ عاهَدْتُمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الحَرامِ فَمَا اسْتَقامُوا لَكُمْ فَاْسَتقِيمُوا لَهُمْ إِنَّ اللّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقينَ) (توبه٧).

«مگر افرادى كه با آنها نزديك «مسجد الحرام» پيمان بستيد، تا آنها بر عهد وپيمان خود ثابت و پا برجا باشند، شما نيز بر پيمان خود وفادار باشيد، خداوند پرهيزگاران را دوست دارد».

با توجه به اين بخش از آيات روشن مى گردد، آياتى كه در گروه نخست به طور مطلق فرمان نبرد با مشركان را مى داد در حقيقت مشركانى بودند كه براى حفظ موجوديت خود، پيمان بسته بودند و هدف معنوى و اخلاقى نداشتند و پيوسته به دنبال فرصت بودند كه در موقع قدرت حمله كنند و ريشه اسلام را بكنند.

٤. دفاع از مستضعفان

در اين بخش از آيات به جهادى دعوت شده ايم كه در آن، مال و جان خود، و يا امت مان در معرض خطر قرار نگرفته است بلكه گروهى دور از ما،