خودخواهى و برترى طلبى يهود به جايى رسيده بود كه مى گفتند جز چند روزى معذب نخواهيم بود، گويا از خداوند جهان بر گفتار خود پيمانى گرفته بودند و مى گفتند:

(...لَنْ تَمَسَّنَا النّارُ إِلاَّ أَيّاماً مَعْدُودَةً...)(بقره/٨٠).

«ما جز چند روزى در آتش دوزخ نخواهيم ماند».

قرآن به دنبال اين تهمت، براى بى پايه ساختن گفتار آنان مى فرمايد:

(قُلِ اتَّخَذْتُمْ عِنْدَ اللّهِ عَهْداً فَلَنْ يُخْلِِفَ اللّهُ عَهْدَهُ أَمْ تَقُولُونَ عَلَى للّهِ مَا لا تَعْلَمُونَ)(بقره/٨٠).

«بگو آيا از خداوند بر اين مطلب پيمانى گرفته ايد تا خدا به پيمان خود عمل نموده و از آن تخلف نكند، يا اين كه به خدا از روى جهل تهمت مى زنيد؟».

از اين گفتگوها روشن مى شود كه آنان خود را «تافته جدا بافته» مى دانستند و يك نوع برگزيدگى خاصى براى خويش قائل بودند. تو گويى آنها عزيز و دردانه خدا هستند و خدا لطف خاصى و مهر ديگرى بر آنان دارد.

٢. الفاظى مانند يهودى و مسيحى مايه نجات نيست

از يك رشته آيات ديگر استفاده مى شود كه اين ملت، علاوه بر افسانه