اين آيه به روشنى بر راستگويى گروهى كه خانه و زندگى و ثروت خود را در راه خدا ترك گفته اند و كرم و رضاى خدا را طلبيده و او را كمك مى كنند، گواهى مى دهد.

علل رستگارى آنان در اين آيه به روشنى بيان شده است و آن، ترك خانه و كاشانه و ثروت و مال و جهاد در راه خدا مى باشد.

هرگاه آينده آنان نيز بسان گذشته باشد، قطعاً در هر عصرى راستگو خواهند بود، ولى اگر در آينده از راه نخست منحرف شدند، هرگز نمى توان شهادت بر گذشته را، گواه بر راستگويى آنان در آينده دانست.

به اصطلاح علمى، صدق و راستگويى آنان همان طور كه حدوثاً علت لازم داشت، بقاء نيز علت لازم دارد و شهادت هاى نسبى فقط در بخشى از زمان مى تواند گواه بر رستگارى آنان باشد، نه هميشه.

آيه چهارم

(مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللّهِ وَالَّذِينَ مَعَهُ أَشِدّاءُ عَلى الكُفّارِ رُحَماءُ بَيْنَهُم تريهُمْ رُكَّعاً سُجَّداً يَبْتَغُونَ فَضْلاً مِنَ اللّهِ وَرِضْواناً سِيماهُمْ فِى وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُود... وَعَدَ اللّهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصّالِحاتِ مِنْهُمْ مَغْفِرَةً وَأَجْراً عَظِيماً) (فتح/٢٩).

«محمد پيامبر خداست و كسانى كه با او هستند، با كافران سخت و با يكديگر مهربانند، آنان را در حالت ركوع و سجود مى بينى، كرم و رضاى خدا را مى جويندو در چهره هايشان اثر سجده نمايان است... خداوند به گروهى از آنان كه ايمان و عمل صالح داشته باشند، وعده آمرزش و پاداش بزرگ داده است».

اين آيه به شكل زيبايى ياران رسول خدا را مى ستايد، امّا يارانى كه