كليد فهم اين نوع از آيات اين است كه بدانيم، لفظ «باء» در اين موارد، به معنى «مصاحبت» و همراه بودن است، يعنى آفرينش آسمان ها و زمين با حق همراه مى باشد و آفرينش آنها عبث و لغو و بازيچه نيست، چنان كه در آيات ديگر اين حقيقت را به شكل روشن تر بازگو كرده و مى فرمايد:

(وَما خَلَقْنَا السَّماءَ وَالأَرضَ وَما بَيْنَهُما لاعِبين) (انبياء/١٦).

وباز مى فرمايد :

(وَما خَلَقْنَا السَّمواتِ والأَرْض وَما بَيْنَهُما لاعِبينَ) (دخان/٣٨).

(وَما خَلَقْنَا السَّماءَ والأَرْضَ وَما بَيْنَهُما باِطِلاً ذلِكَ ظَنُّ الَّذِينَ كَفَرُوا...)(ص/٢٧).

مضمون هر سه آيه اين است كه ما آسمان و زمين و آنچه را در آنها قرار دارد، عبث و بى هدف نيافريديم.

از اين بيان مى توان معنى بسيارى از آياتى را كه فعل الهى در آنها با لفظ «بالحق» توصيف شده است، به دست آورد. از باب نمونه خداوند در آياتى نزول قرآن و بعثت پيامبر اسلام را باز با لفظ «بالحق» توصيف كرده و در اين مورد مى فرمايد:

(ذلِكَ بِانَّ اللّهََ نَزَّلَ الْكِتابَ بِالحَقِّ...)(بقره/١٧٦).

«خداوند قرآن را به حق نازل كرده است».

و در جاى ديگر مى فرمايد:

(يا أَيُّهَا النّاسُ قَدْجاءَكُمُ الرَّسُولُ بِالحَقِّ مِنْ رَبِّكُمْ...) (نساء/١٧٠).

«اى مردم! پيامبر از جانب پروردگارتان به حق ارسال شده است».