منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٩٥

قرآن در اين آيه مثل مورد نظر را «حق» توصيف كرده است زيرا از يك واقعيت مسلمى كه همان ناتوانى وكوچكى بت ها است حكايت مى كند.

٩. ارزاق و مواعيد

قرآن، آسمان را سرچشمه ارزاق و مواعيد انسان دانسته ومى فرمايد:

(وَفِى السَّماءِ رزْقُكُمْ وَما تُوعَدُونَ * فَوَرَبِّ السَّماءِ وَالأَرْضِ اِنَّهُ لَحَقُّ مِثْلَ ما اَنّكُمْ تَنْطِقُونَ) (ذاريات/٢٢/٢٣).

«در آسمان است روزى هاى شما و آنچه به شما وعده داده ايم (بهشت) به پروردگار آسمان و زمين سوگند، اين مطلب حق است، همان طور كه سخن مى گوييد».

حالا مقصود از آسمان در اين آيه چيست؟ ميان مفسران اختلاف نظر است، گروهى آن را به معنى «جهت بالا» گرفته و مى گويند: مقصود برف و باران است كه بر زمين فرود مى آيد، وموجب رويش گياهان و درختان و پرورش جانداران مى گردد، ولى احتمال دارد كه مقصود از آن، جهان غيب باشد كه به عقيده قرآن[١] همه چيز از آنجا ناشى مى گردد و از آنجا فرود مى آيد، خصوصاً اگر بگوييم مقصود از (وَ ما تُوعَدون)بهشت موعود است.[٢]

١٠. واقعيت هاى خلل ناپذير

در موارد گذشته، قرآن انگشت روى مصاديق روشن مى گذارد، ولى در آيات ديگر اين لفظ را در معنى بسيار وسيع خود به كار برده و مى فرمايد: