آنگاه امام صادق عليه السَّلام مى فرمايد: اگر كسى براى تحقيق در امور دينى حركت كند و در نيمه راه مرگ او فرا رسد، پاداش او بر عهده خدا خواهد بود و به عنوان گواه اين آيه را تلاوت كرد:[١]

(...وَمَنْ يَخْرُجْ مِنْ بَيْتِهِ مُهاجِراً إِلَى اللّهِ وَرَسُولِهِ ثُمَّ يُدْرِكْهُ المَوتُ فَقَدْوَقَعَ أَجرُهُ عَلى اللّهِ...) (نساء/١٠٠).

از اين بحث گسترده روشن گرديد كه در موارد ياد شده در زير، مهاجرت از شرك لازم و ضرورى است.

١. محيط پر خفقانى كه از انسان، آزادى دينى را سلب كند و در نتيجه قادر به حفظ ايمان و انجام وظايف مذهبى نباشد.

٢. محيطى كه انسان در آنجا قادر به آموزش احكام و شناخت اصول معارف دين خود نباشد در اين شرايط چه بسا بايد پس از آموزش براى ارشاد ديگران به محل نخست باز گردد.

٣. مهاجرت براى تشكيل دولت اسلامى، شكى نيست اجراى احكام نورانى اسلام بدون وجود يك قدرت امكان پذير نيست، بلكه تمام اسلام بدون يك زنجير دفاعى به نام دولت، ممكن نمى باشد، در اين صورت است كه بايد مسلمانان از اقطار مختلف جهان در نقطه اى گرد آيند ، تا اين زنجير دفاعى را به وجود آورند.

[١] تفسير نورالثقلين: ٢/٢٨٢ و ٢٨٤.